مدیریت شهوت در عصر ظهور

 

به بهانۀ روز جمعه، خواستم اشاره به روایتی قابل تأمل کنم:
خسته و پژمرده به محضر پیامبر آمد. نمی دانم حضرت را چگونه به او معرفی کرده بودند که بی مقدمه و بدون لکنت از بزرگی آلت تناسلی خود شکوه کرد:
یا رسول الله! من چیزی را حمل می کنم بزرگتر از آنچه مردان دیگر دارند و زن ها قدرت تحمل مرا ندارند! آیا صلاح است با شتر یا الاغ خودم ارتباط جنسی برقرار کنم؟
پیامبر می داند اگر او را احیاء کند جهانی را زنده کرده است لذا در جواب او فرمود:
«خداوند تو را خلق نکرده مگر اینکه کسی را هم که تو را تحمل کند، خلق کرده است».
او رفت اما دوباره آمد.
امثال من که می گوییم: وقت حضرت باید صرف برنامه ریزی های کلان جهان اسلام شود!!
نظر شما چیست؟!
اما پیامبر دوباره او را پذیرفت و سخن قبلی او را شنید و او را به زنان قبیله ای خاص ارجاع داد.
مرد درمانده رفت و بعد از مدتی سرشار از ایمان و اعتقاد در حالی به محضر پیامبر آمد که می گفت:
«یا رسول الله اشهد انک رسول الله حقّا» ای پیامبر خدا! گواهی می دهم که تو حقیقتاً فرستاده ی خدا هستی!!
کل معارف فقهی تشیّع در یک کتاب سی جلدی بنام «وسایل الشیعه» جمع آوری شده دو جلد آن مخصوص احکام جنسی است.
راستی امام زمانمان چقدر وقت برای مسایل جنسی ما می گذارد؟!
پانزده میلیون دختر و پسر ایرانی در سن ازدواج را به کدام قبیله ارجاع می دهد؟!
__________________________
پ ن پ:
1- منبع روایت: [وسایل الشیعه، کتاب النکاح، ابواب مقدماته و آدابه، باب ۲۲]
2- پرسشگرِ عصر رسول الله، چقدر راحت سوال خود را مطرح می کند! آیا جوانان امروز می توانند اینگونه سوالی از ما بپرسند؟!
3- روش و سیرۀ آقا امام زمان(عج) همانند آقا رسول الله است: «یصنعُ کما صنعَ رسول الله!»
4- ضمناً از صراحت در بحث معذورم و معذرت می خواهم.
 5- با تشکر از دغدغه دوست خوبم محمد ترکاشوند!